پشت پرده شکست گلادیاتور 2؛ آیا پل مسکال به مقدار کافی مردانه نبود؟
به گزارش ایران عکس، آیا گلادیاتور 2 (Gladiator II) به این علت در گیشه آن طور که انتظار می رفت پیروز نشد که پل مسکال به میزان کافی مردانه نبود؟ این ادعای عجیب و بحث برانگیز، حالا به یکی از تازه ترین بحث ها درباره عملکرد فیلم ریدلی اسکات تبدیل شده است. گاردین در مطلبی با نگاهی طعنه آمیز به این نظریه، ماجرای انتخاب پل مسکال، تفاوت سبک بازی او با راسل کرو و تصویری که ریدلی اسکات از مردانگی در فکر دارد را آنالیز نموده است؛ بحثی که در نهایت به یک پیشنهاد بامزه ختم می گردد: شاید وقت آن رسیده باشد جیسون استاتهام را برای گلادیاتور 3 به میدان بفرستیم!
آیا مردانگی پل مسکال علت شکست گلادیاتور 2 بود؟
بعضی ها معتقدند بازی ظریف و چندلایه پل مسکال در دنباله دیرهنگام ریدلی اسکات، یکی از دلایل عملکرد ضعیف گلادیاتور 2 (Gladiator II) در گیشه بوده است. شاید بهتر باشد برای گلادیاتور 3 (Gladiator III) سراغ جیسون استاتهام برویم!
همان طور که احتمالا می دانید، ستاره های سگی (The Dog Stars) چندان مورد استقبال قرار نگرفته است. نقدهای فیلم از میانه تا ضعیف بوده و تریلر آخرالزمانی ریدلی اسکات در نخستین آخر هفته اکرانش به رتبه پنجم جدول فروش رسید؛ پایین تر از مرد عنکبوتی (Spider-Man) و ادیسه (The Odyssey) که هر دو مدت زیادی است اکران شده اند، ششمین فیلم توطئه آمیز (Insidious) و حتی یک فیلم لونی تونز (Looney Tunes) که در ابتدا قرار نبود اصلا اکران گردد.
شاید کمی عجیب باشد، اما حالا عده ای دنبال مقصر می گردند. پیش از اکران فیلم، جاش برولین گفته بود که به خاطر فرصت کمی که اسکات برای تمرین با بازیگران در نظر گرفته بود، تا مرز کنار کشیدن از پروژه پیش رفته است. البته شاید شرح ساده تری هم وجود داشته باشد: عنوان ستاره های سگی آن قدر مبهم است که مخاطب نمی داند قرار است یک تریلر بقا ببیند، یا یک فیلم نظامی. فکر حتی به سمت یک انیمیشن درباره چند توله سگ آوازخوان نیز می رود.
اما مجذوب کننده ترین نظریه به انتخاب بازیگران مربوط می گردد. جیکوب الوردی نقش اصلی را بازی می نماید، اما او از ابتدا قرار نبود بازیگر این نقش باشد. وقتی پروژه برای نخستین بار معرفی گردید، قرار بود پل مسکال نقش اصلی را بازی کند؛ مسکال در آن موقع به تازگی در گلادیاتور 2 ریدلی اسکات بازی نموده بود.
بااین حال، خیلی زود همه چیز تغییر کرد. اسکات در سال 2024 به صورت علنی درباره حضور مسکال در این پروژه ابراز تردید کرد و به حضور او در فیلم آینده سم مندس درباره بیتلز اشاره نمود. همین اتفاق حالا به شکل گیری دو نظریه متفاوت منجر شده که متیو بلونی از پاک (Puck) به تازگی مطرح نموده است.
طبق نظریه اول، مندس از اینکه اسکات علنا گفته بود مسکال در فیلم های بیتلز بازی خواهد نمود، عصبانی شده و به این بازیگر فشار آورده تا از ستاره های سگی کنار بکشد. اما نظریه دوم بسیار جالب تر است. بلونی می نویسد: بعضی افراد نزدیک به فیلم می گویند اسکات، مسکال را مسئول عملکرد ضعیف گلادیاتور 2 در گیشه می دانست و معتقد بود او به میزان کافی مردانه نیست.
نمایندگان اسکات خیلی زود این ادعا را رد کردند و در بیانیه ای گفتند که او پل را دوست دارد و برای همکاری با او در ستاره های سگی هیجان زده بود. اما بیایید فعلا این تکذیب را کنار بگذاریم و سراغ بخش جالب تر ماجرا برویم؛ چون دیگر درباره فروش فیلم ها و اعداد گیشه صحبت نمی کنیم، بلکه وارد بحثی بسیار بزرگ تر شده ایم: اصلا مردانگی یعنی چه؟
مسلما مسکال مرد است و بدن عضلانی هم دارد. دویدن های بدون لباس بالاتنه او در دوران ، مدرک خوبی برای این موضوع هستند. اما آیا او مردانه است؟
پاسخ به این پرسش چندان ساده نیست. از یک طرف، چرا که نه؟ مسکال در گلادیاتور 2 در نقش یک مبارز رومی، شبیه جنگجویان مبارزات قفس، کاملا باورپذیر بود؛ در کارمن (Carmen) نقش یک تفنگدار دریایی مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه را بازی کرد و در آفریدگان خدا (Gods Creatures) در نقش یک صدف گیر درشت اندام ظاهر شد. مسکال در ایفای چنین نقش هایی بسیار خوب است؛ شخصیت هایی خشن، عبوس و کم حرف که بیشتر با حضور فیزیکی و رفتارشان شناخته می شوند.
اما از طرف دیگر، او چندان با تعریف سنتی از مردانگی جور درنمی آید. مسکال به زودی قرار است در چند فیلم نقش پل مک کارتنی را بازی کند؛ یک خواننده جوان و معصوم که ایفای آن به حساسیت عاطفی زیادی احتیاج دارد، چیزی که از یک بازیگر تک بعدی انتظار نمی رود.
مثلا جیسون استاتهام انتخاب افتضاحی برای نقش پل مک کارتنی بود؛ و این را من به عنوان کسی می گویم که حاضر است بسیاری از اعضای بدنش را بفروشد تا استاتهام را در فیلمی ببیند که در آن اعضای بیتلز دور شهر می دوند و مردم را کتک می زنند.
به نظر می رسد نقطه قوت اصلی مسکال این است که می تواند لایه های مختلف مردانگی را به تصویر بکشد. شخصیت هایش ممکن است ظاهری کاملا مردانه و خشن داشته باشند، اما در عین حال اغلب عمیقا غمگین هستند. پدر افسرده او در افترسان (Aftersun) و شکسپیر سوگوارش در همنت (Hamnet) نمونه های خوبی از این ویژگی هستند. وقتی مسکال روی پرده است، می توان زخم های درون چشم هایش را دید و همین است که او را تا این میزان مجذوب کننده می نماید.
اما ریدلی اسکات تنها چند سال با 90سالگی فاصله دارد و شاید تعریف او از مردانگی دیگر چندان با نگاه امروز هم خوان نباشد. به همین علت بود که برای اولین گلادیاتور (Gladiator) سراغ راسل کرو رفت؛ مردی که حتی امروز هم وقتی نگاهش می کنید، انگار می تواند درها را با پیشانی اش باز کند. شخصیت کرو در فیلم اول ممکن است عزادار باشد، اما طوری عزاداری می نماید که انگار حضورش در مراسم ختم، در نهایت به یک دعوای حسابی در پارکینگ یک کافه ختم خواهد شد.
بااین حال، مشکل اینجاست که کرو در این نقش واقعا بهتر از مسکال بود. یک نقش اصلی در فیلم گلادیاتور به میزان زیادی کوبیدن و غریدن احتیاج دارد و جای چندانی برای نگاه های غمگین و فکر کردن به احساسات باقی نمی گذارد. شخصیت می تواند احساسات مختلفی داشته باشد، اما واکنش او باید این باشد که با شمشیر کسی را تکه تکه کند، نه اینکه مثل یک آدم بالغ بنشیند و درباره احساساتش فکر کند.
در نهایت، اگر این اختلاف نظر شایعه شده واقعا صحت داشته باشد، مقصر اصلی خود اسکات است. این او بود که می خواست بازیگری ظریف و چندلایه مثل مسکال، نقش یک شخصیت خشن و سرراست را بازی کند. در نهایت، به نظر می رسد ابزار اشتباهی برای این کار انتخاب شده است.
اگر قرار باشد از این ماجرا درسی بگیریم، آن درس این است که مردانگی مدرن چیزی تک بعدی نیست که بتوان آن را به یک تعریف ساده محدود کرد؛ این مفهوم گسترده، عمیق و سرشار از ظرافت های مختلف است. اما اگر قرار باشد یک درس دیگر هم بگیریم، این است که ریدلی اسکات باید هرچه زودتر جیسون استاتهام را برای گلادیاتور 3 استخدام کند. من هم نفر اول صف خواهم بود.